Hoewel er slechts twaalf jaar ligt tussen de compositie van Beethovens An die ferne Geliebte en Schuberts Schwanengesang, zijn het ethos en de klankwereld van de twee werken duidelijk verschillend. De combinatie op het concertpodium leek aan de ene kant een voor de hand liggende keuze, maar ik werd eraan herinnerd dat ik Beethoven niet moest proberen uit te voeren op de manier waarop ik
Schubert uitvoer. Om te beginnen heeft de eerste nog steeds de klank van de laat-klassieken, terwijl de tweede de duisternis van de vroeg-romantiek verkent. Daarom hebben we besloten om de twee werken op te nemen in licht verschillende klanklandschappen. In An die ferne Geliebte komt de inventiviteit van Beethoven het best tot uiting in de pianobeschrijving, terwijl de vocale partij opzettelijk eenvoudig, strofisch (de muziek wordt herhaald voor elke strofe) en volks is. ...in het zesde lied staat dat deze liederen worden aangeboden 'ohne Kunstgepräng'. En dus hebben we de stem iets verder weg in de balans geplaatst, waardoor de piano de nodige aandacht krijgt; het effect is bijna alsof ik over Iains schouder meezing. Schwanengesang is traditioneler opgenomen: in deze meest bijzondere en vooruitstrevende liederen wordt de zanglijn ondersteund door de piano, in gelijkwaardig partnerschap.
