Dit derde deel in de serie van de opwindende combinatie Jean-Efflam Bavouzet en Manchester Camerata onder Gábor Takács-Nagy verkent de laatste twee van de zes pianoconcerten uit het jaar 1784, waarop
Mozart zijn reputatie als uitvoerder en componist vestigde. Naast deze werken staat het baanbrekende Kwintet voor piano en blazers, ook uit 1784, het eerste dat voor deze combinatie van instrumenten werd geschreven en een werk dat
Mozart beschouwde als zijn beste tot dan toe.
De opeenvolgende Köchelnummers van de drie pianowerken wijzen op een opmerkelijk verhaal: ze werden niet alleen allemaal in hetzelfde buitengewoon productieve jaar geschreven, maar ze werden ook allemaal in dezelfde maand, maart, voltooid toen
Mozart net achtentwintig jaar oud was. De twee concerti vormen een paar, en in brieven aan zijn
vader maakt
Mozart duidelijk dat hij ze schreef om ze zelf uit te voeren: 'niemand anders dan ik bezit deze nieuwe concerti in Bes en D', om er twee weken later in een andere brief aan toe te voegen: 'Ik beschouw ze allebei als concerti waar je van gaat zweten'. In deze context is het spel van Bavouzet des te verbazingwekkender.
