De Romanze werd geschreven toen Strauss pas vijftien was en is zijn eerste poging om voor een solist en orkest te schrijven. De invloed van de pianoconcerten van
Mozart, die Strauss in die tijd studeerde, is duidelijk, niet in het minst in het schrijven voor soloklarinet en de orkestfagot - instrumenten die favoriet waren bij
Mozart en die Strauss opnieuw gebruikte in zijn laatste instrumentale werk, het Duett-Concertino uit 1947. Net als andere van zijn late composities lijkt dit werk het volslagen expressionisme te verwerpen waar we Strauss het beste om kennen, en weerspiegelt het een meer neoklassieke stijl en klankwereld.
Een ander vroeg werk, het Vioolconcert, werd voor het eerst uitgevoerd in 1882 en toont Strauss' groeiende technische vaardigheid en compositorische stem. Ondanks voortdurende uitvoeringen in zowel Duitsland als Engeland, nam Strauss uiteindelijk afstand van een stuk dat hij vermoedelijk als niet representatief voor zijn volwassen stijl beschouwde.
Veel commentatoren op het werk van Strauss zijn van mening dat de Burleske een belangrijk keerpunt was in zijn ontwikkeling. Het lijkt de weg te wijzen naar de technische vingervlugheid en het emotionele palet van zijn latere toongedichten. Oorspronkelijk geschreven voor Strauss' mentor in Dresden, Hans von Bülow, werd het werk in première gebracht door Eugen d'Albert in 1890, nadat von Bülow het werk had afgewezen als te moeilijk om te leren.
