Na meer dan twintig jaar sinds hun laatste opname van pianoduetten op Chandos, komen Louis Lortie en Hélène Mercier hier opnieuw samen om werken van Rachmaninoff uit te voeren.
De Symfonische Dansen was het laatste werk waaraan Rachmaninoff een opusnummer gaf, en hij arrangeerde het zelf voor twee piano's. Hij was gescheiden van zijn geboorteland Rusland, waar de Sovjets zijn muziek verboden hadden. In dit werk denkt hij verder dan zichzelf als Rus en, net als in de Suite, Op. 17, in de wereld die komen gaat. In beide werken, te midden van een galerij van muzikale referenties en citaten, plaatst hij passages uit zijn eigen muziek (uit de Eerste en Derde Symfonie, De klokken, de Vespers, enz.) naast muziek van componisten die hij bijzonder bewonderde (zoals Richard Strauss, Liszt, Mendelssohn en
Schubert).
De combinatie van materiaal kan gezien worden als zijn tentoonstelling van de negentiende-eeuwse muziekwereld.
Het album bevat ook de Fantaisie (of Suite) voor twee piano's, Op. 5, waarin poëtische fragmenten in de partituur onthullen dat elk deel voor Rachmaninoff een wereld van verborgen betekenis in zich droeg.
