Pianiste Margaret Fingerhut presenteert een verzameling toegiftachtige stukken die de manier verkennen waarop componisten de piano, in essentie een percussie-instrument, hebben getransformeerd tot een instrument dat kan zingen. Het is een zeer persoonlijk album dat tot
stand is gekomen nadat een recente periode van blessures Fingerhuts eigen 'lied' - haar vermogen om piano te spelen - bedreigde.
Het album ontleent zijn titel aan het prachtige stuk van John Metcalf uit 1999, het meest recente werk op het programma. De zangerige melodie, die doet denken aan een volksliedje of wiegeliedje, voert ons terug naar Felix Mendelssohn, die het blijvende begrip 'Lied zonder woorden' vestigde. Hij componeerde acht delen van zulke korte en eenvoudige stukken, waarvan er hier twee zijn opgenomen. Liszt, de meestervertolker, koos een heel andere benadering in zijn virtuoze arrangementen van liederen van
Schubert, Schumann en
Chopin. Met een knipoog naar populaire muziekstijlen bracht Poulenc een liefdevol eerbetoon aan Edith Piaf in zijn Improvisation No. 15, terwijl Gershwin zijn eigen sprankelende liedtranscripties samenbracht in George Gershwin's Song-Book, waarvan Fingerhut er zes heeft geselecteerd. Volkslied en muzikaal nationalisme zijn de ingrediënten van de suggestieve werken van Suk, Albéniz en Guastavino die hier zijn opgenomen. Twee stukken van een van de meest gevierde melodisten aller tijden, Rachmaninoff, maken het album compleet: 'Mélodie', Op. 3 No. 3 en de beroemde Vocalise, Op. 34 No. 14, oorspronkelijk geschreven voor een vocaliserende zangeres.
