Met de Cellosonates en het Klarinettrio van Brahms presenteert Paul Watkins hier drie blijvende meesterwerken van het kamermuziekrepertoire. Hij wordt bijgestaan door twee musici van het hoogste kaliber, de pianist Ian Brown, zijn vaste duopartner, en de klarinettist
Michael Collins.
Brahms, zelf een volleerd speler in zijn jeugd, was gepassioneerd door de cello en schreef veel glorieuze delen voor het instrument. Hij had echter moeite met het schrijven van zijn Cellosonate Nr. 1. Uiteindelijk vernietigde hij een Adagio en bleef het driedelige werk over dat we nu kennen. Het werd voltooid in 1865 en heeft een ietwat terughoudend karakter, met een uitgebreide fugatische finale die, terugkijkend, een eerbetoon is aan Bach. Iets meer dan twintig jaar later, in 1886, componeerde Brahms zijn Cellosonate nr. 2, waarvan de expansieve vorm en het extroverte karakter in schril contrast staan met de eerste. De compositie toont ook een meer avontuurlijke benadering van de cello, wat meteen vanaf het begin te horen is in het springende, gepassioneerde thema waarmee het eerste deel opent.
Het Klarinettrio, een van zijn laatste werken, werd geschreven nadat Brahms had besloten zich terug te trekken uit het componeren. Het was het kunstenaarschap van Richard Mühlfeld dat hem inspireerde om terug te keren naar de compositie en een reeks werken voor de klarinet te schrijven, die worden beschouwd als enkele van de meesterwerken in het repertoire van het instrument.
