Johan Halvorsen was een prominente figuur in het Noorse muziekleven tijdens de eerste decennia van de twintigste eeuw. Deze laatste schijf in de veelgeprezen en populaire
Chandos-serie bevat Symfonie nr. 3, door Halvorsen omschreven als een 'lyrische symfonie'; hierin zijn duidelijke verwijzingen te horen naar Sibelius, Puccini en Rachmaninoff. Halvorsen had oorspronkelijk een partij voor klokkenspel opgenomen in de Finale, maar schrapte die. De dirigent, Neeme Järvi, heeft ervoor gekozen het instrument terug te plaatsen in het orkest om Halvorsen's oorspronkelijke idee te recreëren. Fossegrimen, door de auteur Sigurd Eldegard beschreven als een 'trollenstuk', is een van de meest uitgevoerde dramatische werken in de Noorse theatergeschiedenis. Halvorsen componeerde de toneelmuziek voor de eerste opvoeringen in 1905 en dirigeerde niet alleen het orkest, maar bespeelde ook de 'Hardanger' viool in verschillende nummers. De Hardanger viool is een Noors volksinstrument en de opname ervan in het symfonisch orkest helpt om een contrast, om niet te zeggen conflict, op te zetten tussen de cultuur van mythe en folklore en de moderne samenleving. Ragnhild Hemsing, in Noorwegen beroemd om haar beheersing van zowel de Hardanger viool als de gewone viool, doet mee met het Bergen Philharmonic Orchestra in drie van de delen uit de Fossegrimen Suite. Marianne Thorsen is de vioolsoliste in de Bruiloftsmars, en er zijn ook twee première-opnamen beschikbaar.
