Still Life is een progressief rockalbum van
Van Der Graaf Generator dat zich kenmerkt door een sombere en introspectieve sfeer, versterkt door de unieke vocale stijl van Peter Hammill. Op dit album neemt Hammill niet traditionele zang aan, maar drukt hij zich uit in een parlando, wat de emotionele intensiteit en de duistere, bijna theatraal aandoende teksten benadrukt. De muzikanten scheppen een klanklandschap waarin de krachtige Hammond-orgelklanken van Hugh Banton en de expressieve saxofonisten- en fluitpartijen van David
Jackson centraal staan, terwijl de ritmesectie van Guy Evans soliditeit en diepte toevoegt.
De tracks 'Pilgrims,' 'Still Life,' en 'La Rossa' illustreren de creatieve complexiteit en diepgaande thematiek van het album. 'Pilgrims' weerspiegelt het vallen en opstaan in het leven, terwijl het titelnummer 'Still Life' de strijd tussen vergankelijkheid en het verlangen naar onsterfelijkheid onderzoekt. 'La Rossa' volgt met een emotionele verkenning van relaties. Daarnaast bevat het album langere composities die de luisteraar meenemen in uitgebreide muzikale en tekstuele verhalen.
De productie was in eigen handen van de band, wat resulteerde in een authentiek geluid zonder buitenstaanders. Het albumhoes toont een Lichtenbergpatroon, een patroon dat is ontstaan door elektrische ontlading, een visuele verwijzing naar de bandnaam en hun innovatieve stijl. Still Life wordt gezien als een van de meest melodieuze en thematisch rijke werken van de band, die progrock combineert met een intens persoonlijke benadering.
