Earl Hines Plays
Duke Ellington Volume Two is een jazzalbum dat in 1997 opnieuw werd uitgebracht als geremasterde CD. Deze uitgave presenteert voor het eerst op CD de resterende opnamen uit dezelfde sessies als het eerste volume, vastgelegd tussen 1971 en 1974. Hines’ pianospel kenmerkt zich door zijn inventieve ritmiek en elegante touch, waarmee hij een originele dialoog aangaat met Ellingtons muziek. Hierbij overstijgt hij het eenvoudige naspelen van partituren en transformeert hij Ellingtons werk tot een persoonlijke artistieke ontmoeting.
Het album wordt beschouwd als een belangrijk voorbeeld van de samensmelting tussen componist en uitvoerder binnen de jazztraditie. Critici prijzen de spontaniteit, verrassende invalshoeken en het vakmanschap waarmee Hines Ellington eert, en zien het als een van zijn laatste grote wapenfeiten op plaat.
