Dit album, uitgebracht in 1989, brengt pianist
Michael Boriskin samen met de componisten George Perle, David Del Tredici en Nicholas Thorne in een programma dat diep geworteld is in de twintigste-eeuwse klassieke muziek. De werken bewegen zich vooral binnen het modernisme en postmodernisme, met invloeden van onder meer het twaalftoonstelsel, uitgebreide tonale grammatica en een expressieve, vaak opvallend lyrische benadering van de hedendaagse pianotaal. De combinatie van deze drie componisten laat horen hoe verschillend de Amerikaanse avant-garde en naoorlogse stromingen zich hebben ontwikkeld, van strenge structurele helderheid tot uitbundige, bijna narratieve klankfantasieën.
Boriskin profileert zich op deze uitgave niet alleen als virtuoos pianist, maar ook als pleitbezorger van complexe, zelden gespeelde muziek, waarbij zijn transparante toucher en zorgvuldige frasering de gelaagde structuren en kleurcontrasten helder naar voren brengen. De drie componisten tonen elk een eigen visie op vorm en expressie, maar het album blijft homogeen door de consequente pianistische benadering en de focus op klanknuance en ritmische verfijning. Zo ontstaat een overtuigend portret van de Amerikaanse moderne pianoliteratuur, waarin experiment en emotie op een organische manier samengaan.
