Dit album, uitgebracht in 1985 door New World Records, bevat de Sinfonia van componist Olly Wilson en Symphony No. 1 van componist John Harbison, uitgevoerd door de Boston Symphony Orchestra onder leiding van dirigent Seiji Ozawa. De opname, met een speelduur van 48 minuten, belichaamt de klassieke muziekstroming van hedendaagse symfonische muziek, waarin avant-garde technieken samengaan met traditionele structuren. Harbison volgt een tweehonderd jaar oude symfonische traditie met vier discrete delen, terwijl hij put uit invloeden als Schumann, Schütz, Gershwin en
Stravinsky, met een expressieve maar beheerste stijl die historische genres herinterpreteert. Wilson integreert golvende motieven, een elegie en gestileerde dans elementen met blues-kenmerken, zonder dogmatisch te zijn.
De Sinfonia van Wilson evolueert van eenvoudige motieven naar uitgebreide ideeën, culminerend in ritmische en melodische climaxen, terwijl Harbisons Symphony No. 1 een dramatische en landschappelijke intensiteit biedt. Beide werken tonen hoe moderne componisten klassieke vormen vernieuwen met persoonlijke en culturele referenties, gebracht met de precisie van een toporkest en een visionaire dirigent. Dit maakt het album een boeiend document van late twintigste-eeuwse symfoniek.
