Keith Hudson's vierde album werd in 1974 uitgebracht en ontving lovende kritieken in Londen. Het album vertegenwoordigt een hoogtepunt in de roots reggae, waarbij Hudson experimenteerde met een mix van funk, soul en blues binnen het reggae genre. Deze innovatieve benadering leverde hem de bijnaam 'The Dark
Prince of Reggae' op.
De productie kenmerkt zich door een dikke, zware sound die afwisselt tussen duistere, haunting geluiden en lichte, warme gospelvocalen. Hudson bracht backing tracks mee uit Jamaica, opgenomen in Dynamic Studios en
Harry J Studios in Kingston, en werkte deze verder uit met onder andere Count Ossie's traditionele nyabinghi drumstijl. Het gitaarwerk doet denken aan Sly & The Family Stone in een reggae context.
Deze geremasterde versie bevat bonus tracks en biedt een definitieve release van wat beschouwd wordt als een obscuur reggae meesterwerk dat de basis legde voor Hudson's creatieve erfenis.
