Shellac’s album 1000 Hurts verscheen op lp in het jaar 2000 en wordt gerekend tot het noise rock-genre. Het album onderscheidt zich door zijn compromisloze, rauwe geluid en de kenmerkende productie van Steve Albini, waarbij de band bewust kiest voor analoge opnametechnieken en een minimale benadering. De hoes van het album verwijst expliciet naar Ampex audiotapeboxen, waarmee de liefde van de band voor analoge audiotechniek wordt onderstreept.
1000 Hurts bevat scherpe, cynische teksten en de muziek kenmerkt zich door een strak samenspel van gitaar, bas en drums, met een felle, soms humoristische ondertoon. Het trio beweegt zich trefzeker door strakke, hoekige composities, waarbij precisie en urgentie centraal staan.
Shellac kiest op deze plaat voor directe, krachtige nummers zonder uitgesponnen structuren; de productie is ontdaan van overbodige opsmuk en klinkt glashelder, alsof de band live in de kamer staat.
In de scene werd het album geroemd om zijn compromisloze benadering en het minimalistische, maar intense geluid. Door de nadruk op pure kracht en muzikaal vakmanschap geldt 1000 Hurts als een invloedrijk werk binnen de noise rock en indie underground.
