Blastronaut is het tweede en tevens laatste volledige album van de Lee
Harvey Oswald Band, uitgebracht in 1996 via Touch and Go Records. Deze raketsnelle glam-punk odyssee is nu ook verkrijgbaar op gekleurd
vinyl.
Het album combineert elementen van alternative rock, indie rock en noise-rock tot een unieke sound die doet denken aan een kruising tussen Ziggy Stardust en bratty Britpop. De band weigerde zich te laten beperken tot één specifiek genre en creëerde daarmee een eigenzinnige mix van glam en
garage rock.
Een opvallend kenmerk is de dubbele vocale aanpak. De ene stem sluipt en snerpt als een
Bowie-discipel, terwijl de andere rawer belt met invloeden van early Ozzy. Deze spanning tussen de twee stemmen geeft het album een onvoorspelbaar karakter, alsof je tussen twee piratenzenders schakelt die tegelijkertijd glam en
garage draaien.
Muzikaal wordt alles bijeengehouden door een dikke, drijvende baslijn, terwijl de gitaren oscilleren tussen power chords en draadachtige leads. Het resultaat is een strak album van slechts zesendertig minuten dat van begin tot eind als een joyride klinkt.
Ondanks de release via een label met aanzienlijke indie-geloofwaardigheid en Rick Sims van The Didjits aan het roer, brak de band nooit echt door. Blastronaut bleef een verborgen parel voor liefhebbers van offbeat alternatieve rock uit het midden van de jaren negentig.
