Het album William Byrd: Infelix Ego, uitgevoerd door The Cardinall's Musick onder leiding van Andrew Carwood en uitgebracht in 2010, vormt het dertiende en laatste volume in hun bekroonde reeks opnames van de Latijnse kerkmuziek van de componist. Dit werk belichaamt de renaissancepolyfonie, met Byrds sublieme en avontuurlijke muziek voornamelijk ontleend aan de Cantiones Sacrae van 1591, die zijn genialiteit tonen in variatie, emotionele diepgang en liturgische perfectie. De titularis 'Infelix ego' geldt als kroonjuweel van Byrds spirituele composities, een retorisch meesterwerk voor zes stemmen dat een ziel in torment uitbeeldt, van schuld en angst tot bevrijding door Christus' barmhartigheid, met een ongeëvenaarde mix van polyfonie en homofonie.Byrd, de grootste componist van zijn tijd, drukte via zijn muziek zijn katholieke geloof uit te midden van vervolging, met hoopvolle boodschappen aan de onderdrukte gemeenschap. Hij putte uit invloeden van voorgangers als John Sheppard en
Thomas Tallis, en innoveerde met madrigale elementen, terwijl hij straffeloos bleef door subtiele tekstkeuzes. The Cardinall's Musick levert met technische perfectie en sensuele expressie een definitieve interpretatie, die Byrds beheersing van emotie en retoriek ten volle eert en de reeks tot een monumentale ontdekkingstocht maakt.
