Black Randy & The Metrosquad brachten hun enige studioalbum Pass the Dust, I Think I'm
Bowie uit in 1979 via het label Dangerhouse. Het werk staat bekend als een mijlpaal binnen de Los Angeles punkbeweging, maar onderscheidt zich duidelijk van de ruwe, rechttoe rechtaan
hardcore punk van hun tijdgenoten door een eclectische mix van invloeden. Het album valt op door een combinatie van punkenergie, funk, soul, en zelfs een vleugje disco en avant-gardemuziek, waardoor het een opvallende positie inneemt in het postpunklandschap. De teksten zijn provocerend, schaamteloos en doordrenkt van een zwartgallig gevoel voor humor, waarbij maatschappelijke taboes en absurde thema’s met venijn en zelfspot worden benaderd.
De muzikale samenstelling van het album verraadt een inventieve geest: behalve basgitaar en drums worden er keyboards, blazers en zelfs samples gebruikt, wat destijds uitzonderlijk was binnen het punkidioom. Black Randy, de frontman, zet zijn karakteristieke, rauwe zangstem en satirische woordspelingen in om een subversief portret te schetsen van het Amerikaanse stadsleven. De productie is ruw maar doelgericht, waardoor de rauwe energie van de opnames behouden blijft en het livegevoel van de Los Angeles punkclubs aanvoelt. Pass the Dust, I Think I'm
Bowie wordt vaak gezien als een verloren klassieker uit de late jaren zeventig punkrock en geldt als een van de meest invloedrijke platen van het Dangerhouse-label, mede door zijn brutale experimenten en zijn nadrukkelijke weigering aan verwachtingen te voldoen.
